Hayatım boyunca yaşadığım en yoğun duygusal deneyimdi. Seans boyunca bana birebir ananemi hissettirdiniz. Bütün söyledikleriniz ananemin anılarına ait ve kendine özgü ifadelerdi. Tarif etmesi çok zor benim için olağanüstü bir deneyimdi. Çok teşekkürler her şey için...

2009 yılı Mayıs ayında başlayan sırt ağrılarım, uygulanan fizioterapi and akupunktur ile geçmediği gibi gittikçe artmaya başlamıştı. 16 Eylül 2009 da MR çektirdim, MR sonucu şaşırtıcıydı. Radyolog kemik metastazindan şüphelendiğine dair raporu ev doktoruma yollamıs tüm ailenin kafasını karıştırmıştı.

Tam bir vücut taraması için PET CT yaptırmaya karar verdim ama ancak 1 hafta sonra için randevu verdiler.

Aynı aksam Esi'ye telefon ettim ve şaşkınlığımı Esi'yle paylaşıp, dayanılmaz ağrılarim için kendisinden yardım istedim. Önümüzdeki bir kaç gün, gece 23.00 te sakin bir odaya cekilmemi, bana şifa yollayacağını söyledi. Ilk uygulama başarılıydı, haftalar sonra ilk defa daha az ağrıyla, sakin uyudum.

Birkaç gün devam ettik, arkasından Esi'den bir mesaj geldi; “Bana rehberlerim vücudunda metal olduğunu söyledi. İstersen bir saç analizi veya benzerini yaptır, araştır dedi. Ayrıca hastalığın için üzülme çünkü sana soylenen hastalık değil ama yine de sen tahlil, muayene ve tedavilerini ihmal etme”.

Bu haberi aldığımda çok şaşırdım ve Esi’ye kücükken trafik kazası geçirdiğimi ve o nedenle başımda metal plaka and vidalar olduğunu söyledim.

Randevu gününü beklerken Esi beni hiç yalnız bırakmadı ve kontrola daha az ağrılı girmemi sağladı. Gerçekten muayene sonucunda tümör olmadığı anlaşıldı. Ağrılarımın kemiklerdeki bir iltihaplanmadan kaynaklandığını söylediler.

Esi ile haberleşmemizden bu güne kadar 1 yıldan fazla bir zaman geçti. Bana doktorların önerdigi tedaviye devam ediyorum ama çok daha az da olsa ağrılar devam ediyor. Esi’nin internet sayfası olduğunu yeni oğrendim ve onunla olan deneyimimi sayfasına yazmak istedim.  Yakında Esi'yi Londra'da ziyaret edip yüzyüze görüşüp, şifa vermesini istiyeceğim.

Son yaptiğım gosteri 17 Ekim 2010 Pazar günü saat 11'de Wimbledon Spiritualist kilisesindeydi. Yapılan portrelerden birini bir genç bayan tanıdı ve aldı. Çizilenin babasının portresi olduğunu ve babasının da hala hayatta olduğunu soyledi. Hemen sonra da bana aşağıdaki e-postayı yolladı ve onun musadesiyle asagida veriyorum: 


Sevgili Esi

Bana verdiğiniz o güzel resim ve bilgilerden sonra babamla konuştuğumu ve bilgilere onun açıklık getirdiğini size bildirebildiğim için çok sevinçliyim.

Bana bir ‘Malcolm’ isminden söz etmiştiniz. Ben çok emin değildim, onun için babama sordum.
Babam küçük bir çocukken, Portsmouth (1946) da yaşarlarken babamın en yakın arkadaşı imis. Malcolm ve ailesi uzak bir yere taşındıklarında çok üzülmüş. Tesadüfen, daha bu geçtiğimiz Cuma günü, 15 Ekim 2010 tarihinde, babam Baldock bölgesi içinden arabasıyla geçiyormuş ve aklına senelerce önce bu bölgeye taşınan arkadaşı gelmiş.

Babam sizin aracılığınızla verilen mesaja çok memnun oldu. Bize ruh dünyasından getirdiğiniz bu mutluluk için minnetarım.

Içten dileklerimle

Esi ile bir kaç kez seans yaptık ve çoğu kez iletişim kuran babaannem idi. Ilk seansta yapılan portreyi hemen tanımıştım. Sonradan araştırdığımda evimde babaannemin sadece bir resmini bulabildim ve yapılan portreye ne kadar benzediğini gördüm. Ayrıca enteresans olan babaanemin kendi şivesi ile ve kendine has kelimeleri kullanarak iletişim kurmasıydı. Ailede ondan baska hiç kimse bu kelimeleri kullanmaz. İletişimde bulunan kişinin babaannem olduğuna dair boylesine güçlü kanıtlar olması beni ölümden sonra yaşamın devam ettiğine hiç şüphe bırakmayacak şekilde inandırdı. Her iletişim inancımı daha da güçlendirdi.

Ruhsal varlığımıza önem veren, varoluşun bütün olgularını bilimin açıklıyamadığını kabul eden, öte yandan “ruhlarla iletişim” kurma konusuna pek heves göstermeyen bir kişiyim. Ancak aşağıdaki olay beni hayretler icinde bıraktı. Bu konuda Esi’nin gerçekten “olağan-üstü” bir yeteneğe sahip olduğuna inanıyorum.

Bir gün bir başka arkadaşımızla da birlikteyken Esi benim icin bir mesaj almakta olduğunu soyledi. Mesaj, sıcak ve sevgi ifadeleriyle rahmetli babamdan geliyordu. Aynı zamanda Esi bir portre cizmeye başladı. Cizdigi kişi bir çok bakimdan babama benziyordu, ama papyonlu oluşu hiç te tipik bir görüntü değildi. Babamın hatırladığım en resmi kıyafeti kravatlı olurdu. “Kendisini en kolay tanınacak biçimde gostermek istese, başı açık olmamalıydı. Genellikle dısarıda bir Fransiz tipi bere, veya, özellikle yaşlılığında, evde bir takke giyerdi.” dedim.

Bir kaç ay sonra, bu olaya şahit olan arkadaşım ablamı görmeye gittiğinde bundan söz etmiş, ve ablam ona annemle babamın evlenme fotoğrafını göstermiş. Benim unuttuğum bu fotoğrafta babamın papyonu var!

Esi, benim için ölümden sonra yaşamın devamlılığını kanıtlıyabilen medyumlar arasında en çarpıcı olanı. Bize verdiği kanıt bilgiden de öte. Esi aracılığıyla yapılan öte dunyaya geçmiş insanların portreleri aynı insanların yaşamda çekilmiş bir fotoğraflarıyla bire bir benzerlik gösteriyor.

Esi, bir akşam, başka bir medyumun gösterisinde kendiliğinden çizdiği bir portreyi bana gösteri sonrasi verdi. O aksam bana bir mesaj verilmemişti ama Esi o resmin benim için çizilmiş olduğunu söyledi. Resim benim 20 sene kadar beraber çalıştığım Çin kaligrafi ustam Profesor Young (Yang) idi. Görünce hemen tanıdım.

Esi kendisine varsa fotoğraf göndermemi istedi. Hatırladığım kadarı ile bende Profösörün sadece bir kaç fotoğrafi vardı. Eve gidip araştırdım. Bulabildiğim tek fotoğraf New York Chinatown’da Double Ten kutlamaları için düzenlenmiş sergide çekilmiş bir fotoğraftı. Fotoğrafta profösör Young başka bir öğrencisiyle benim aramda duruyordu. Büyük bir hayretle bu fotoğrafın çizilen portre ile nerede ise aynı olduğunu gördüm.

Esi’nin ender rastlanan bir kabiliyeti ve gücü olduğu şüphesiz. Ruhsal güçlerin Esi aracılığıyla ilettiği bu portreler ölümden sonra yaşamın devam ettiğinin el ile tutulur açık bir kanıtı. Kimya dalında yüksek eğitim yapmış bir kişi olarak bence Esi bize ‘bilimsel bir yanıt’ veriyor çünkü Esi’nin benim seneler önce tanidiğim bir kişinin bana çizilmiş portresini vermesinin başka bir açıklaması olamaz. Esi’nin gösterileri, yaşam anlayışınızı zenginleştirecek, kaçırılmaması gereken bir fırsat...

Esi ile bir kaç kez beraber çalışma şansım oldu ve ikimizin cok farklı olan yeteneklerimizi- ben Direk Kanal ve o Psişik Sanat olmak üzere- beraber etkin bir şekilde ruhsal iletişimde kullandık. Özellikle Esi’nin çizimleri seyircileri ve onları alanları son derece memnun etti.

Benim babamın da kendine çok benziyen bir resmini yapmıştı ve öylesine sevinmiştim ki, albümüne koyması için kopyasını fotoğrafı ile beraber Esi’ye verdim.

Psişik sanat yaşamın devamlılığını kanıtlamada son derece etkin bir yöntem ve sevdiklerinin resimlerini alan her bir kimse hem çok hayret edecek hem de çok sevinecektir.

Her ölüm erkendir, derler. Ancak cok değer verdiğiniz bir insanın ne şekilde öldüğünü bilememek ölümlerin içinde en acıtanı olsa gerek. Yıllar önce can kardeşimin (kuzenim) ölüm anının ve şeklinin ayrıntılarını sevgili Esi sayesinde öğrenmiştim. Bu bilgiler acımı biraz hafifletmişti.

Esi, ölüme bakış açımı değiştirdi. Ölen kişinin sadece bedenini bıraktığını ama ruhunun yaşadığını, hatta istediğimiz her an yanımızda olduğunu artık biliyorum ve yaşıyorum.

Esi, her anlamda özel yaratılmış bir insan. Ancak ruhsal konuların anlaşılması için verdiği büyük emekle de yeryüzündeki çok özel birkaç insandan bir tanesi. O, kaybettiğimizi sandiğımız insanlarla iletişimimizi sağlıyor.

O, her birimizin hayattaki sorumluluklarımızı üstümüze almamız konusunda çabalıyor ayrıca korkularımızla başa çıkabilmek, yeteneklerimizi geliştirebilmek için de hipnoterapiyle çok önemli çalışmalar yaparak insanlığa büyük yarar sağlamaya devam ediyor.

Günümüzün katılaşmış maddiyatçı dünyasına önem veren insanlarına ruhsal değerlerden söz etmek istediğimde onlara Esi ile geçirdiğim deneyimden söz ediyorum.

Esi’yi bir kaç sene önce bir ortak arkadaşımız nedeni ile tanıdım. Benim geçmiş hayatım üzerine hiç bir bilgisi yoktu ve tanışmamızdan bir kaç saat sonra bana bir resim yapmak istediğini söyledi. Yaptığı resim ve onunla ilgili olarak ‘utangaç’, ‘mesafeli’, ‘tereddütlü’ bir tavır ile ilettiği mesaj inanılmaz derecede etkileyiciydi. Bana sunduğu babamın gençlik günlerinden bir portre idi.

Esi ile tanıştığımızda ben 50 yaşlarında idim ve babamla hayatımda nerede ise hiç bir ilişkim olmamıştı. Ben küçük bir çocukken bizi terketmişti. Onu 20 li ve 30 lu yaşlarımda sadece bir kaç kez görmüştüm. Hayatı boyunca nerede ise hiç bir sohbetimiz olmamıştı ve onu bu resimdeki gibi gençlik haliyle hiç görmemiştim. Ama albumümde küçük bir fotoğrafı vardı ve Esi’nin çizdiği resmin aynısıydı.

Farklı ülkelerde yaşadığımız için, çok sık görüşemiyoruz. Bir sonra ki karşilaşmamız bir arkadaş toplantısında idi. Bu kez Esi başka bir ruhun benimle iletişim kurmak istediği söyledi. Bu kez gelen sevgi dolu mesajlarini iletmek istiyen halamdı.